ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ (ဆိုလိုတာကေတာ့ ၄၀ ေက်ာ္ အရြယ္ေတြ) အတြက္ အတိတ္တစ္ခ်ိန္ကေတာ့ ေရဒီယိုဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ တစ္ခုတည္းေသာ Multi-media ေပါ့ဗ်ာ။ ျမန္မာ့သတင္း၊ ကမၻာ့သတင္း၊ သိပၸံနဲ႔ နည္းပညာေတြကအစ ေဖ်ာ္ေျဖေရး အဆုံး ေရဒီယိုကိုသာ အားကိုးခဲ့ၾကရတာဗ်
အဲသည္အခ်ိန္းတုန္းက ေရဒီယိုဆိုတာေတာင္ အိမ္တိုင္း ရွိၾကတာ မဟုတ္ဘူးဗ်။ ေရဒီယို နာေထာင္ခ်င္ရင္ ေရဒီယို ရွိတဲ့ အိမ္သြားနားေထာင္ရတာ။ ခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေျပာေတာ့ ရီစရာ ျဖစ္ေနမွာ........
ထားပါေတာ့
ေျပာခ်င္တာက ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ခ်ိ္န္က စြဲလန္းခဲ့ၾကတ့ဲ ေရဒီယိုက သီခ်င္းေလးေတြ မူရင္းအတုိင္း ျပန္လည္ နားဆင္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေလး တစ္ခု ကို ေျပာခ်င္လို႔ပါ
အဲဒါက ဒီေနရာ ေလးမွာ သြားၿပီး ေဒါင္းခ်င္ေဒါင္း နားေထာင္ခ်င္ရင္ နားေထာင္ႏိုင္ပါေၾကာင္း...............
Sunday, October 30, 2011
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
2:44 PM
0
comments
Sunday, August 28, 2011
အင္း ေနာက္တစ္ေခါက္ေပါ့
အက်ဥ္းခ်ဳပ္
ေနာက္တစ္ေခါက္ေတာ့ ပြင့္လာျပန္ပီ ထာ၀ရလား ခဏတာလားေတာ့ မေျပာတတ္ေသး
အေျခအေန ျပန္ေစာင့္ၾကည့္ရေတာ့မွာေပါ့
အျပည့္အစုံ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:11 PM
0
comments
Wednesday, September 30, 2009
ပ်က္ကြက္ေနခဲ့ျခင္း
မေရးျဖစ္ခဲ့တာလဲ ၾကာပါေပါ့
ပစ္ထားခဲ့မိတာလဲ ၾကာပါေပါ့
ခုေတာ့ ျပန္ေရးျဖစ္ေတာ့မယ္ ထင္ပါတယ္
ေသေတာ့ မေသခ်ာေသးဘူးေပါ့
ေလာကႀကီးကလဲ မေသခ်ာျခင္းေတြနဲ႔ ေသခ်ာေနတာကိုး
ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ မေရးျဖစ္ခဲ့တာကို ဘာမွ မဆိုင္တဲ့ ေလာကႀကီးကို ဆြဲထည့္ လိုက္တယ္
ဟုတ္တယ္ေလ
ေလာကႀကီးက ကိုယ့္ကို ဘာမွ ျပန္မေျပာတာ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:09 PM
0
comments
Thursday, September 4, 2008
အဆင္မေျပမႈမ်ား
အဆင္မေျပတာေတြကို ဘေလာ့ဂ္ထဲလာၿပီး ရင္ဖြင့္သလို ျဖစ္ေနၿပီ
မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ
ဒီစကားေတြက ကာယကံရွင္ကို ေျပာလို႔ျဖစ္တာမွ မဟုတ္တာ
ေျပာလဲ ျပႆနာ ပိုႀကီးယုံကလြဲလို႔ ဘာျဖစ္လာမွာမို႔လဲ
ခက္လိုက္ၾကတဲ့လူေတြဗ်ာ
“ခင္ဗ်ားကေကာ လူမဟုတ္ဘူးလား” လို႔ေမးရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လဲ လူပါဘဲဗ်ာ
ခက္တဲ့ထဲမွာေတာ့ ပါတာေပါ့
ခပ္ေဖါ့ေဖါ့ေလးေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ သိပ္ခက္တဲ့အထဲမွာေတာ့မပါဘူးလို႔ ထင္တာဘဲ
ထားပါေတာ့ေလ
ကိုယ့္ထက္ ငယ္တဲ့သူေတြ
ကိုယ့္ကို ဘာမွ ျပန္မလုပ္ႏိုင္တဲ့သူေတြ
ကိုယ့္ကို ဘာမွ မယွဥ္ၿပိဳင္ႏိုင္တဲ့သူေတြကိုဘဲ ဘာျဖစ္လို႔ ထပ္ခါတလဲလဲ
ႏွိပ္စက္ေနၾကတာလဲဗ်ာ
ဘာျဖစ္လို႔ ပိႏၷဲပင္ကို လာလာၿပီး ဆြဲထည့္ေနၾကတာလဲ
ျပႆနာမရွိ ဘာလို႔ ျပႆနာ လာလာရွာေနၾကတာလဲ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
3:44 PM
0
comments
Monday, August 18, 2008
ေတြးမိေတြးရာ
ကြၽန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ စိတ္ထြက္ေပါက္တစ္ခုျဖစ္တဲ့ blog ႀကီးလဲ ဘန္းခံထားရတာ ၾကာၿပီ
ဘန္းေက်ာ္လိုက္ျပန္ေတာ့ ကြန္နက္ရွင္က ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္
အဲဒါနဲ႔ စိတ္နာနာနဲ႔ကို ပစ္ထားလိုက္တာ အေတာ္ႀကီးကို ၾကာခဲ့ၿပီ
blog လည္းမေရးျဖစ္
အင္တာနက္၀င္ရင္လဲ mail ေလးဘာေလးစစ္၊ တရား၀င္ ဖြင့္ထားေပးတဲ့forums ေတြမွာ
ေပါက္တတ္ကရေတြေရး
အင္တာနက္ဆိုတာႀကီးကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးသုံးေနရင္းနဲ႔
လူကလည္း ေပါက္တတ္ကရလို႔ ေျပာရမလား
ေပါ့ပ်က္ပ်က္လို႔ဘဲ ေျပာရမလား
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္ျဖစ္ခ်င္သလိုလို
ဒီေန႔မနက္ ခပ္ပ်င္းပ်င္းနဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထြက္ထိုင္ျဖစ္တယ္
ေန႔တိုင္းလည္း ထိုင္ျဖစ္တာပါဘဲ
ဒါေပမဲ့ ဒီေန႔မွ ပါတ္၀န္းက်င္က လူေတြကို ၾကည့္ၿပီး အေတြးတစ္ခု ေပါက္လာတယ္ဗ်
လူေတြလူေတြ
ပါးစပ္ထဲကို အဖတ္ေတြ သြတ္သြင္းလိုက္
အရည္ေတြ ေလာင္းခ်လိုက္
အေငြ႕ေတြ ရွဴသြင္းလိုက္နဲ႔
ေပါက္တတ္ကရ ေတြးမိပုံမ်ား ေျပာပါတယ္
တရားထိုင္ေနတယ္ဆိုရင္လဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ျပန္ေတြးၾကည့္ရင္ေတာ့ တရားဘဲ ေပါက္ခ်င္သလိုလို
ခုဟာက တရားထိုင္တာလဲမဟုတ္
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ ထိုင္ရင္းနဲ႔ ေလွ်ာက္ေတြးမိတာပါ
ကြၽန္ေတာ္ ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္မ်ား ျဖစ္ေနၿပီလားမသိ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
7:41 PM
0
comments
Sunday, March 9, 2008
ခြၽတ္ယြင္းခ်က္မ်ား ကင္းၾကပါေစ
ဒီေန႔ ၿမိဳ႕ထဲထြက္ရင္းနဲ႔ ေအးသာယာ၊ ၿမိဳ႕ပါတ္ BM ကားေတြ ၾကည့္ၿပီး တစ္ခု စဥ္းစားမိတယ္ဗ်ာ
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းတက္စဥ္ကာလကေတာ့ BM ကားေတြဟာ ေတာင္ႀကီး-ရန္ကုန္
ေတာင္ႀကီး-မႏၲေလး အျပန္အလွန္ ေျပးဆြဲခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ၊ ခုေတာ့........
အရင္က ရန္ကုန္ မႏၲေလး သြားမယ္ဆိုရင္ BM ကား လက္မွတ္ေတြ ႀကိဳ၀ယ္ရတယ္ဗ်
၀ယ္တာ ေနာက္က်လို႔ကေတာ့ စီးေပေရာ့ ၾကားခုံ
ရန္ကုန္သြားတယ္ဆိုရင္ သာ၀တၳိမွာ ညအိပ္ရတယ္ဗ်
ေတာင္ႀကီးကေန မနက္ ၅ နာရီေလာက္ကထြက္လိုက္တာ သာ၀တၳိေရာက္ရင္ ည (၆)နာရီ
(၇)နာရီ ၀န္းက်င္ေလာက္ ေပါ့။ ကိုယ္စီးတဲ့ ယာဥ္လိုင္းက စီစဥ္ထားေပးတဲ့
တည္းခိုတဲ့ေနရာမွာ ေရခ်ိဳး၊ အျပင္ထြက္ ထမင္းစား
လည္ခ်င္ရင္လဲ ထြက္လည္ေပါ့
ၿပီးရင္ ညျပန္အိပ္ေပါ့
တစ္ည အိပ္ဖို႔အတြက္ အဲဒီတုန္းက (၅)က်ပ္ေပးရတယ္ဗ်
ထားပါ
အဲဒါက ဟိုးအရင္ အခ်ိန္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ BM ကားေတြ စီးၿပီးေတာ့ ခရီးထြက္ခဲ့တဲ့
အေတြ႕အႀကံဳေလးပါ
ခုေတာ့ ေလအိပ္ကားႀကီးေတြ (Express) ကားႀကီးေတြနဲ႔ေပါ့
အဓိက ေျပာခ်င္တာက BM ကားေတြနဲ႔လည္ ရန္ကုန္ မႏၲေလး ေျပးဆြဲခဲ့ပါတယ္
ဒါေပမဲ့ သက္ေတာင့္သက္သာ မရွိျခင္း ဆိုတဲ့ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ေၾကာင့္
BM ကားေတြဟာ အခုဆိုရင္ အေ၀းေျပး လမ္းမေပၚက ဆင္းေပးခဲ့ရတယ္ဒီလို မ်ိဳးပါဘဲ
ဆက္ၿပီး စဥ္းစားၾကည့္ရင္ေတာ့ အမ်ားႀကီးေပါ့ဗ်ာ
ခၽြတ္ယြင္းခ်က္ ရွိေသာ၊ မျပည့္စုံမႈမ်ား ရွိေသာ အရာမ်ားရဲ႕ ေနရာမွာ ပိုမို ျပည့္စုံေသာ
ပိုမိုေကာင္းမြန္ေသာ အရာမ်ားနဲ႔ အစားထိုး လဲလွယ္သြားတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ပါတ္၀န္းက်င္မွာ
အမ်ားၾကီးပါ
အဲဒီလိုပါဘဲ.......
ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ေတြမွာ ခၽြတ္ယြင္းခ်က္၊ မျပည့္စုံမႈေတြ ရွိေနမယ္ဆိုရင္.........
ဆိုခဲ့ရင္....................
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:07 PM
1 comments
Friday, February 29, 2008
ေပးထားခ်က္ တူညီေနေသာ ပုစၧာမ်ား
ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့ဗ်ာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၉)တန္း၊ (၁၀)တန္းေလာက္မွာ ဂ်ီၾသေမႀတီပုစၧာေတြ၊ ႀတီဂိုပုစၧာေတြ တြက္ခဲ့ၾကရတယ္ဗ်ာ
ပုစၧာအေျဖထြက္ဖို႔အတြက္ ေပးထားခ်က္၊ ျပရန္၊ ျပဳလုပ္ခ်က္ ဆိုၿပီး အဆင့္ဆင့္ တြက္ခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ
ပုစၧာအေျဖထြက္ဖို႔အတြက္ ေပးထားခ်က္ေတြကို အသုံးျပဳၿပီး ေခါင္းေတြပူေအာင္ စဥ္းစားခဲ့ၾကရတာေပါ့ဗ်ာ
ငယ္စဥ္တုန္းက မစဥ္းစားမိခဲ့ေပမဲ့ လက္ေတြ႕ ဘ၀နယ္ပယ္မွာ က်င္လည္လာရင္းနဲ႔ တျဖည္းျဖည္း
သေဘာေပါက္လာခဲ့ရပါတယ္
ခၽြင္းခ်က္အခ်ိဳ႕ ရွိႏိုင္ေပမဲ့ အမ်ားစုအတြက္ မွန္ကန္ေနႏိုင္လို႔၊ မွန္ကန္တယ္ထင္လို႔ ဆက္ၿပီး စဥ္းစားမိတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားအတြက္ သဘာ၀က ေပးထားခ်က္ေတြဟာ ေယဘုယ်အားျဖင့္ေတာ့
တူႀကတယ္ခင္ဗ်
အေျခခံက စေျပာမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ပုခုံးႏွစ္ဖက္ၾကား ေခါင္းေပါက္လာၾကတဲ့သူေတြ
ေျခႏွစ္ဖက္၊ လက္ႏွစ္ဖက္ အစရွိသျဖင့္ေပါ့ေလဒါေပမဲ့ ေပးထားခ်က္ေလာက္နဲ႔ေတာ့ ပုစၧာရဲ႕ အေျဖမထြက္ႏိုင္တာကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ တစ္ခါတစ္ေလမွာ
လူ႔အဂၤါေတြအားလုံး သာတူညီမွ်ပါဘဲ
အဲဒီ ေပးထားခ်က္ေတြကို အသုံးခ်ရင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ဘ၀ရဲ႕ ပုစၧာေတြကို ေျဖရွင္းခဲ့ၾကပါတယ္
ေမ့ေလ်ာ့ေနတတ္ၾကပါတယ္
ပုစၧာတစ္ပုဒ္ရဲ႕ အသက္က ေပးထားခ်က္အျပင္ ျပဳလုပ္ခ်က္ေတြ အေရးႀကီးမွန္း သတိမမူမိၾကဘဲ
ပုစၧာကိုသာ ေျဖရွင္းဖို႔ ေခါင္းေတြေနာက္ေအာင္ စဥ္းစားေနမိၾကတာ မ်ားပါတယ္
ေရလိုက္လြဲေနမွေတာ့ ဘယ္မွာလာၿပီး ေရၾကည္ေသာက္ရပါေတာ့မလဲဗ်ာ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
3:28 PM
0
comments
Tuesday, February 19, 2008
အခ်ိန္ကာလႏွင့္ အက်ိဳးသက္ေရာက္မႈ
ဘာမွေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ကိုယ္ေျပာခ်င္ေနတဲ့ အေၾကာင္းေလးတစ္ခုကို
ေခါင္းစဥ္တပ္လိုက္တာပါ
ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ တစ္ေယာက္နဲ႔ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ဆက္သြယ္ေနၾကတာမွာ
ႏႈတ္နဲ႔ ဆက္သြယ္မႈက အင္း...........
၉၉% ေလာက္ေတာ့ ရွိမွာေပါ့ဗ်ာ
ဆိုလိုတာက တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး
စကားေတြ ေျပာၾကတယ္ဗ်ာ
အေၾကာင္းအရာေပါင္းစုံ၊ နယ္ပယ္ေပါင္းစုံကို
ေလသံ အတက္အက် အနိမ့္အျမင့္၊ အဆြဲအငင္၊ အျဖတ္အေတာက္
မ်ိဳးစုံေျပာၾကတယ္ဗ်ာ
အဲ...........
အဓိကေျပာခ်င္တာက အဲဒါဗ်
အေျပာမတတ္ေတာ့ ဆဲသလို ဆိုသလိုဘဲ ကိုယ့္ရဲ႕ ေလယူေလသိမ္း၊
အျဖတ္အေတာက္ လြဲမွားသြားလို႔ သေဘာေပါက္ လြဲမွားတာေတြ ရွိလာမယ္
တမင္တကာဘဲျဖစ္ျဖစ္ နစ္နာေအာင္ ေျပာဆိုလိုက္တာေတြ ရွိလာမယ္
အဲဒီလို ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေတြက ရံဖန္ရံခါမွာ တစ္ဖက္လူကို ေဒါသထြက္ေစမယ္ဆိုရင္
သူ႔ရဲ႕ ေဒါသကို ေျပာသူက ျပန္ခံရေတာ့မွာေပါ့
အညွိဳးအေတးျဖစ္သြားရင္ေတာ့ ကလဲ့စားေပါ့
ေနာက္ဆုံးေျပာခ်င္တာက ကာလရွည္ၾကာသည္အထိ ေမ့ေပ်ာက္
ေျပေပ်ာက္မသြားႏိုင္တဲ့
တစ္ဖက္သားရဲ႕ ရင္ထဲမွာ အႀကိတ္အခဲ တစ္ခုအေနနဲ႔ အခ်ိန္အၾကာႀကီး ရွိေနမဲ့
စကားမ်ိဳးကို မေျပာမိေစဖို႔ပါ
(ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တိုင္ကိုယ္က အဲသလို သိမ္းထားရတဲ့ စကားေတြ အမ်ားၾကီးဘဲ)
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
3:13 PM
0
comments
Sunday, February 17, 2008
ေပါက္ကြဲမႈကို ခံစားျခင္း
ပရီးမီးယားလိဂ္မွာ အာႀကီးေနာက္ကလိုက္ေနရတဲ့
မန္ယူတို႔အဖို႔ ဒီရာသီမွာ ခ်န္ပီယံဆုကို ကာကြယ္ႏိုင္ပါ့မလားလို႔
သံသယ၀င္ေနတယ္။ ေနာက္ဆုံး boxing day အၿပီးမွာ အာႀကီးနဲ႔
သူတျပန္ ကိုယ္တျပန္ ျဖစ္ေနရာကေန
ခုဆို (၅)မွတ္အကြာနဲ႔ ေနာက္ကေန ျပန္လိုက္ေနရတဲ့ဘ၀
မေန႔ညက FA ပြဲမွာေတာ့ သူရဲနီတို႔ အားရပါးရကို ေပါက္ကြဲလိုက္တာ ခံစားရတယ္ဗ်ာ
အာႀကီးပရိသတ္ေတြကေတာ့ ပရီးမီးယားနဲ႔ ခ်န္ပီယံလိဂ္အတြက္
FA ကို လက္ေလ်ာ့ထားတာလို႔ေျပာတယ္
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့
ကိုယ္ကေတာ့ ကိုယ္အားေပးတဲ့ အသင္းကို ႏိုင္ေစခ်င္တာ ကိုယ့္ဆႏၵပါ
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေျပာပါတယ္
မန္ယူနဲ႔ သိၾကားမင္း ကန္ရင္ေတာင္မွ မန္ယူဘဲ အားေပးမယ္တဲ့
အင္း......
ဟုတ္သလိုလိုဘဲ
ဘာဘဲေျပာေျပာ
ျမန္မာစံေတာ္ခ်ိန္အရ မနက္ (၂)နာရီ ထိုးကာနီးအထိ
ခံစားလိုက္ရတဲ့
သူရဲနီတို႔ရဲ႕ ေပါက္ကြဲမႈကိုေတာ့
အိပ္ေရးပ်က္ျခင္းနဲ႔ လဲလွယ္ယူလိုက္တာ
အရႈံးမရွိတဲ့ ညတစ္ညပါ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:53 PM
0
comments
Friday, February 15, 2008
အတိတ္တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားဘ၀ (၃)
ျပည္ေထာင္စုေန႔ႀကီးကေတာ့ ၿပီးသြားခဲ့ပါၿပီ
ဒါေပမဲ့ ျပည္ေထာင္စုေန႔နဲ႔ ပါတ္သက္ၿပီးေတာ့ သတိရစရာေလးေတြက ျပန္ေပၚလာတယ္ဗ်
က်ဳပ္တို႔ တကၠသိုလ္ (အဲေလ)
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ေကာလိပ္ေပါ့
အဲဒီေတာ့ က်ဳပ္တို႔ ေကာလိပ္ စတက္တဲ့ႏွစ္ေပါ့ဗ်ာ
၁၉၈၆-ခုႏွစ္ေပါ့
အဲဒီႏွစ္မွာ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ကို ျပည္ေထာင္စု အလံေတာ္ေရာက္တယ္ဗ်
နဲနဲ နားစိမ္းေနမလားမသိဘူး
အရင္တုန္းက ျပည္ေထာင္စုေန႔ နီးၿပီဆိုရင္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕၊ ၿမိဳကေတာ္ခန္းမမွာ
တစ္ႏွစ္တာ ညအိပ္ရပ္နားခဲ့တဲ့ ျပည္ေထာင္စု အလံေတာ္ႀကီးကို
ျပည္နယ္/တိုင္း အသီးသီးရဲ႕ ၿမိဳ႕ေတာ္ေတြဆီကို လက္ဆင့္ကမ္း လွည့္သဗ်
က်ဳပ္တို႔ ရွမ္းျပည္နယ္မွာေတာ့ လာရႈိးတစ္လွည္၊ ေတာင္ႀကီးတစ္လွည့္ေပါ့
အဲဒီေတာ့ ၁၉၈၆-ခုႏွစ္မွာ ေတာင္ႀကီးေရာက္တဲ့ အလွည့္ေပါ့ဗ်ာ
ျပည္ေထာင္စု အလံေတာ္ႀကီး ေတာင္ႀကီးၿမိဳကိုေရာက္ေတာ့ ေဘာလုံကြင္းထဲမွာ အလံေတာ္ ညအိပ္ရပ္တယ္ဗ်
အခု ဗိုလ္ခ်ဳပ္ပန္းၿခံထဲမွာေတာ့ stage show လုပ္သဗ်
ေနာက္ အခု နာရီစင္ႀကီးနားက ညေစ်းတန္းေနရာမွာေတာ့ ေစ်းဆိုင္ခန္းေတြေပါ့ဗ်ာ
ေစ်းဆိုင္ခန္းဆိုေတာ့ ေပါ့က်က်ေတာ့ ဟုတ္ဘူးဗ်
ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္
အဲေလ
ေတာင္ႀကီး ေကာလိပ္က တိုင္းရင္းသား ယဥ္ေက်းမႈ အသင္းေတြက ရံပုံေငြ ဆိုင္ခန္းေတြကိုေျပာတာဗ်
(အဓိက ေျပာခ်င္တာက အဲဒါကို ေျပာျပခ်င္တာ)
က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းတက္စဥ္က တကၠသိုလ္မွာ ေမဂ်ာအလိုက္ အခန္းေျပာင္းရတယ္ဗ်
က်ဳပ္က Chemistry ေမဂ်ာဆိုေတာ့ အဲဒီတုန္းကေတာ့ ေတာင္ႀကီး(၂) ဆိုတဲ့
စာသင္ေဆာင္မွာ စတက္ရတယ္
မနက္ပိုင္း ဆိုရင္ ေတာင္ႀကီး(၂)မွာ စတက္ရတယ္၊
ေနာက္တစ္ခ်ိန္ဆိုရင္ လားရႈိး(၁)မွာ တက္ရတယ္
ၿပီးရင္ ေန႔လည္ပိုင္းဆို လြိဳင္ေကာ္(၂) မွာ တက္ရတယ္
ဆိုလိုတာက........ဗ်ာ
စာသင္တာကို အခန္းေတြ၊ အခ်ိန္ေတြအလိုက္ ေျပာင္းတက္ရတယ္ဗ်ာ
အတန္းနားခ်ိန္ (၁၀)မိနစ္ ရတယ္။
အဲဒီအတြင္းမွာ အခန္းေျပာင္း၊ ေနရာဦးေပါ့ဗ်ာ
ေနရာဦးတယ္ဆိုလို႔ စာႀကိဳးစားၿပီး ေရွ႕ဆုံးေနရာ ရေအာင္ဦးတယ္ မထင္ပါနဲ႔ဗ်ာ
ကိုယ့္ဘက္က ဘာလိုလို၊ ညာလိုလို
သူ႕ဘက္ကေတာ့ ဘာမွ မသိရွာပါဘူးဗ်ာ ဆိုသလိုေပါ့
ကိုယ္က ေဂၚေနတဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ မ်က္ေစာင္းထိုးေနရာေလာက္ ရေအာင္ ေနရာဦးတာကိုေျပာတာပါ
အဲဒါကလဲ ၀ီရိယ ေကာင္းမွဗ်
အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က ေက်ာင္းလာတက္ၾကတဲ့ ေကာင္မေလး ေခ်ာေခ်ာေလးေတြကလဲ
ေပါမွေပါ
ကိုယ့္လိုဘဲ ေကာလိပ္ေရာက္မွ အၿမႇီးေပါက္ခ်င္တဲ့ အနယ္နယ္ အရပ္ရပ္က
ေက်ာင္းသားေတြကလဲ မ်ားမွမ်ား
အဲဒီအထဲကမွ ႏွစ္ပြင့္ဆိုင္၊ သုံးပြင့္ဆိုင္ ဇာတ္လမ္းေတြ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္လဲ
မ်က္ေစာင္းတခဲခဲ
ရန္တေစာင္ေစာင္ေပါ့ဗ်ာ
အမ်ိဳးသားေတြဘက္ျဖစ္ေနတာ ေျပာပါတယ္
ေကာင္မေလးေတြကေတာ့ က်ဳပ္ အရင္တုန္းက ေျပာခဲ့သလိုေပါ့
ေကာလိပ္ေက်ာင္းသူဘ၀နဲ႔ state ေက်ာင္းသူဘ၀ သူေတြေတြခမ်ာမွာလဲ
သိပ္မကြာၾကဘူးဗ်
အဲဒီေတာ့ သူတို႔က စာႀကိဳးစား
က်ဳပ္တို႔ကလဲ လိုက္ႀကိဳးစားရင္းနဲ႔ အတန္းေတြ မွန္မွန္ တက္ခဲ့ၾကတယ္ဗ်
ခုေတာ့ တစ္ေလာေလးကဘဲ ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္ဘက္ကို ကိစၥတစ္ခုရွိလို႔ ေရာက္သြားေသးတယ္
အရင္တုန္းက ေျခရာေလးေတြ သြားျပန္ရွာတာေပါ့
ေျခရာေတြ မေတြ႕ခဲ့ပါဘူးဗ်ာ
က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းစတက္ခဲ့တဲ့ ေတာင္ႀကီး(၁)၊ (၂) အေဆာင္ေတြကို ၿခံဳထဲမွာ စိတ္မေကာင္းစြာနဲ႔ ျမင္ခဲ့ရတယ္
ေအးေလ
ေျခရာဘယ္က်န္ပါ့မလဲ
ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ေက်ာ္ၿပီကိုးဗ်(အဟီး)
ေျပာခ်င္ရာ ေျပာေနလိုက္တာ လိုရင္းကို မေရာက္ေသးဘူးဗ်ာ
က်ဳပ္တို႔ ေက်ာင္းတက္ကာစက ေကာလိပ္ဆိုေတာ့ အရင္ေျပာခဲ့သလိုေပါ့ဗ်ာ
ဒုတိယႏွစ္အထိကို ေတာင္ႀကီးမွာေက်ာင္းတက္
တတိယႏွစ္ကေန စတုတၳႏွစ္ကို မႏၲေလးမွာေက်ာင္းတက္ေပါ့
အဲဒီေတာ့ ဒုတိယႏွစ္ေက်ာင္းသားဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး အေကာင္ျဖစ္ေနၿပီ
ပထမႏွစ္ဆိုေတာ့ မ်က္ေစ့သူငယ္၊ နားသူငယ္ေပါ့ဗ်ာ
ေက်ာင္းေတြ ဖြင့္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္မွာဘဲ ခုနကေျပာခဲ့တဲ့ ဒုတိယႏွစ္ ေက်ာင္းသားႀကီးေတြေပါ့
စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ တစ္ခန္း၀င္ တစ္ခန္းထြက္နဲ႔ ယဥ္ေက်းမႈအသင္း၀င္ဖို႔
လာၿပီး ေဟာၾကေျပာၾကေပါ့။
ဆရာ/မေတြ ဆီမွာ ခြင့္ေတာင္းၿပီးလာၾကတာပါ
၀င္ေၾကးက ဘယ္ေလာက္၊ welcome အတြက္က ဘယ္ေလာက္ေပါ့
အဲဒါေတြပါ တစ္ခါတည္းေျပာၿပီး စာရင္းေကာက္တာ
အဲဒီမွာ
ထုံးစံအတိုင္းေပါ့ဗ်ာ
ကိုယ့္ဘက္က ဘာလိုလို ေကာင္မေလးက ဘာအသင္း၀င္တာလဲ
ဘာလူမ်ိဳးလဲဆိုတာ စုံစမ္းရတာေပါ့
သိပ္ၿပီး အရည္အခ်င္းရွိတယ္လို႔ေတာ့ မထင္နဲ႔ေနာ္
ေကာင္မေလး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ကင္တင္းမွာ မုန္႔၀ယ္ေကၽြး၊ ဒကာခံၿပီး ေမးရတာ
ေနာက္ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္ေမဂ်ာက ေပါက္ေပါက္ေရာက္ေရာက္ရွိတဲ့ သူေတြကို
ေရွ႕မ်က္ႏွာ ထားခ်င္ရာထားၿပီး ေမးတာေပါ့
(ဘယ္ရမလဲ......အဲသလို ႀကိဳးစားခဲ့တာ)
အိမ္က တစ္လစာ ပို႔လိုက္တဲ့ ပိုက္ဆံကို ေခၽြေခၽြတာတာသုံး
ပိုတာေလးေတြကို ေကာင္မေလး သူငယ္ခ်င္းေတြကို ပဏၰာဆက္သ
အင္း...........
အေတာ္ေလး ကုသိုလ္ရခဲ့ၾကတာေပါ့ဗ်ာ
အဲ......ၾကားျဖတ္ေျပာဦးမယ္ဗ်
လိုရင္းကေလး ေရာက္သြားေအာင္
အဲဒီလို တကၠသိုလ္ေတြမွာ ဖြဲ႕လိုက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအသင္းက မိန္းကေလး၊ ေယာက်္ားေလးေတြက
ျပည္ေထာင္စုေန႔ နီးၿပီဆိုရင္ ကိုယ့္အဖြဲ႕နဲ႔ကိုယ္ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လက္မွတ္ေတြ လိုက္ေရာင္းရတယ္ဗ်
ဘာလိုလိုေလးေတြနဲ႔ တစ္ဖြဲ႕ထဲက်လို႔ကေတာ့ဗ်ာ..........
ရင္ထဲမွာ ဘုရားပြဲလွည့္သလိုေပါ့
အဲ
ျပည္ေထာင္စုေန႔ ရန္ပုံေငြ ဆိုင္ခန္းေတြမွာလဲ
တကၠသိုလ္ေတြမွာ ဖြဲ႕လိုက္တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈအသင္းက မိန္းကေလး၊ ေယာက်္ားေလးေတြက
ရံပုံေငြဆိုင္မွာ ေရာင္းရတာဗ်
ဆိုေတာ့ဗ်ာ
ရပ္ကြက္ေတြကလဲ အားေပးၾကပါတယ္
ေကာလိပ္က ေကာင္မေလးေတြက ဧည့္ခံရတာကိုးဗ်
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
2:18 PM
0
comments
Thursday, February 14, 2008
(၁၀)တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ကဗ်ာေလး
ကြၽန္ေတာ္တို႔ (၁၀)တန္းေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက
ျပဌာန္းစာအုပ္ထဲမွာ ပါတဲ့ ကဗ်ာေလး တစ္ပုဒ္ပါ
လိုခ်င္လို႔ ရွာေနတာ ၾကာၿပီ ျဖစ္ေပမဲ့ ခုမွ ျပန္ရွာေတြ႕လို႔
မွတ္မွတ္ရရ ျပန္တင္လိုက္ပါတယ္
ဆရာ မင္းသု၀ဏ္ ေရးဖြဲ႕ခဲ့တာပါ
ဖိုးေမာင္လာၿပီ
မႈိင္းညိဳညဥ့္ရိပ္ လူေျခတိတ္၌
ေရဆိပ္အနား ရြာတံခါးမွ
ဂုတ္ၾကားက်ယ္ေလာင္ ဆီးႀကိဳေဟာင္ေသာ္
ဖိုးေမာင္လာၿပီ ဆိုၾကသည္။
ေဟာင္သံရပ္၍
ထပ္ၾကပ္ေပၚလာ အသံမွာကား
ညခါငါးေထာင္ ေမာင္ဖိုးေမာင္သည္
ရြာေတာင္ေခ်ာင္းက ျပန္ခဲ့ၿပီ။
ဖိုးေမာင္သံၾကား ကင္းသမားက
တံခါးႀကီးေအာက္ မလြယ္ေပါက္ကို
တစ္ေယာက္၀င္သာ ဖြင့္လုိက္ပါေသာ္
ယာမွာအုပ္ေဆာင္း ၀ဲတက္ေခ်ာင္းႏွင့္
ခါးေစာင္းကိုကိုင္း ငါးပလိုင္းကို
လြယ္သိုင္းၿပီးလွ်င္ ရြာကို၀င္သည္
လူပင္ေလလား တေစၦလား။
တေစၦမေၾကာက္ ေျမြမေၾကာက္ပဲ
တစ္ေယာက္တည္းပင္ ညဥ့္ေမွာင္တြင္း၌
သူလွ်င္ငါးရွာ မေကၽြးပါက
ထိုရြာသူသား လူအမ်ားတို႔
ငါစိုငါးစိမ္း ငတ္ေပအံ့။
ညတညတည့္
ခ်မ္းျမစိမ့္ေအး လခ်မ္းေကြး၍
ရြာေဘးက်ီပ်က္ ေမွာင္နက္နက္မွ
ဇီကြက္ကေအာ္ ေတာက္တဲ့ေၾကာ္စဥ္
ရြာေပၚလႊမ္းေအာင္ ဂုတ္ၾကားေဟာင္သည္
ဖိုးေမာင္လာခ်ိန္ပါတကား ...
သုိ႔ပါေသာ္ျငား ခါတပါးသို႔
တခါး၀င္လို သူမဆိုပဲ
ေမာင္းကိုထုပါ လူစုပါေဟ့
ရြာကိုေဘးမွ ကာကြယ္ၾကေလာ့
ဓါးျပငါ့အား ဖမ္း၍ထားဟု
စကားမဆံုး ဟစ္ေအာ္တုန္း၀ယ္
ဒိုင္းဒံုးဒိန္းသံ ရြာလံုးညံသည္
ေခ်ာင္းယံပဲ့တင္ ထပ္သတည္း။
ဖိုးေမာင္နိဂံုး ဤတြင္ဆံုးလည္း
ရြာလံုးစိတ္တြင္ ဖိုးေမာင္၀င္၍
ပဲ့တင္ထပ္ကာ ဟီးလွ်င္ပါတည့္
ဘယ္ခါမဆို ဆီးလင့္ႀကိဳသို႔ . . .
မိႈင္းညိဳညဥ့္ရိပ္ လူေျခတိတ္၌
ေရဆိပ္အနား ရြာတံခါးမွ
ဂုတ္ၾကားက်ယ္ေလာင္ ယမ္းေယာ္ေဟာင္ေသာ္
ဖိုးေမာင္လာၿပီ ဆိုၿမဲပင္။ ။
(မင္းသု၀ဏ္)
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:43 PM
1 comments
Monday, February 11, 2008
Friday, February 8, 2008
အင္း.....ဘေလာ့ဂ္......ဘေလာ့ဂ္
၀ါသနာကလည္ ခက္သားေနာ္
တစ္ခုခုကို စမိၿပီ ဆိုရင္ မရပ္မနားလုပ္ခ်င္တာက ခက္တယ္
ခုေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ထဲကိုေရာက္ေနၿပီ
ဘာဘဲလုပ္လုပ္ ကိုယ့္ဘေလာ့ဂ္ဆီကိုဘဲ စိတ္က ေရာက္ေရာက္ေနတယ္
လုပ္ခ်င္တာေတြကလဲ အမ်ားႀကီး
လုပ္လို႔မရေသးတာကလည္း အမ်ားႀကီး
မသိေသးတာကလဲ အမ်ားႀကီး
သူမ်ားေတြ ဘေလာ့ဂ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ လိုခ်င္တာေတြကလဲ အမ်ားႀကီး
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:04 PM
0
comments
Tuesday, February 5, 2008
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:27 PM
0
comments
Sunday, February 3, 2008
ေပတံ တစ္ေခ်ာင္းေလာက္ လိုခ်င္တယ္
တစ္ခ်ိဳ႕က ေျပာမွာေပါ့
ေပတံကေလးလိုခ်င္တာမ်ား......၀ယ္လိုက္ေပါ့လို႔
ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား
ဒါေပမဲ့ဗ်ာ
ကြၽန္ေတာ္ လိုခ်င္တဲ့ ေပတံက ၀ယ္လို႔မရဘူးဗ်
ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ေျပာတယ္မထင္ပါနဲ႔ေနာ္
အတိတ္တစ္ခ်ိန္က
ကြၽန္ေတာ္တို႔ ငယ္စဥ္ကစလို႔
ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ သူမ်ားေတြရဲ႕ ေပတံနဲ႔ တန္ဖိုးျဖတ္တာ ခံခဲ့ၾကရပါတယ္
မိဘေတြရဲ႕ ေပတံအရ ကြၽန္ေတာ္ သားလိမၼာကေလး အျဖစ္ ေနထိုင္ခဲ့ရတယ္ဗ်ာ
ဆရာေတြရဲ႕ ေပတံအရ တပည့္လိမၼာကေလးအျဖစ္ ေနခဲ့ရတယ္ဗ်ာ
ခ်စ္သူရဲ႕ ေပတံအရ ႐ိုးသားတဲ့ ခ်စ္သူအျဖစ္ ေနေပးခဲ့ရတယ္ဗ်ာ
ေနာက္ေတာ့ အလုပ္ရွင္ရဲ႕ ေပတံအရ အလုပ္သမားေကာင္းအျဖစ္ ေနခဲ့ရတယ္ဗ်ာ
ဇနီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပတံအရ ခင္ပြန္းေကာင္းအျဖစ္ ေနခဲ့ရတယ္ဗ်ာ
သမီးတစ္ေယာက္ရဲ႕ ေပတံအရ ဖခင္ေကာင္းတစ္ေယာက္ျဖစ္ေအာင္ ေနခဲ့ရတယ္ဗ်ာ
ေပတံေတြ..........ေပတံေတြ........ေပတံေတြ..........ေပတံေတြ........
အဲဒီေပတံေတြနဲ႔ တိုင္းတာမႈ ေဘာင္အတြင္းမွာ ဆႏၵေတြကို ခ်ဳပ္တည္းရင္း
အင္း.........
အျပစ္ကင္းခဲ့တယ္ဗ်ာ
အခု ကၽြန္ေတာ္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းေလာက္လိုခ်င္တယ္ဗ်ာ
အလြန္အမင္းကို လိုခ်င္ေနတယ္ဗ်ာ
အဲဒီ ေပတံနဲ႔ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ တိုင္းမယ္ဗ်ာ
သူမ်ားေတြကို တိုင္းမယ္ဗ်ာ
ဒီေတာ့
ကၽြန္ေတာ္ ေပတံတစ္ေခ်ာင္းေလာက္လိုခ်င္တယ္ဗ်ာ
အလြန္အမင္းကို လိုခ်င္ေနတယ္ဗ်ာ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
1:19 PM
0
comments
Friday, February 1, 2008
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အေရျပား
လူရယ္လို႔ ျဖစ္လာၿပီဆိုရင္
လူမွ မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ
သက္ရွိ သတၱ၀ါမွန္သမွ်ဟာ ဥတုသုံးပါးဒဏ္ ကာကြယ္ဖို႔အတြက္
လူကေတာ့ နည္းနည္းပိုတာေပါ့ဗ်ာ
အေပၚယံ ဟန္လုပ္ဖို႔ ခႏၶာကိုယ္အတြက္ အကာအကြယ္ေပးႏိုင္ဖို႔အတြက္
အေရျပားဆိုတာ ပါလာၾကတာေပါ့ဗ်ာ
တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလက်ေတာ့ အေရျပားက ပါးလ်လ်၊ မြဲေျခာက္ေျခာက္
အထိအခိုက္ အစြန္းအထင္းမခံႏိုင္
ျမင္ယုံနဲ႔ အထင္ႀကီးစရာမရွိတဲ့ အေနအထား
တစ္ခ်ိဳ႕ေတြမ်ားက်ေတာ့ဗ်ာ
ေကာင္းလိုက္တဲ့ အေရျပား ရႊန္းစိုမႈ၊ ေတာက္ပမႈေတြ အျပည့္နဲ႔
ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ကံမ်ား ကြာျခားလိုက္ၾကတာ
အဲသည္ အေရျပား စပါးလုံး တစ္ေထာက္စာရဲ႕ ေအာက္မွာ
ငုပ္လွ်ိဳးကြယ္ေပ်ာက္ေနတဲ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အစၹ်တၱပုံရိပ္ကို ဘယ္လိုမ်ား ရွိေနႏိုင္သလဲလို႔
ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ခါမ်ား ေတြးျမင္ၾကည့္ဖူးပါသလဲ
ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ လူတစ္ေယာက္ကို သူ႔ရဲ႕ အေရျပားေပၚမွာဘဲ
ၾကည့္ၿပီး အမွတ္ေတြ ေပးေနခဲ့ၾကတာ ကာလ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲ
အေရအတြက္ ဘယ္ေလာက္ မ်ားခဲ့ၿပီလဲ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
4:35 PM
0
comments
Wednesday, January 30, 2008
ငယ္မူျပန္
ဖတ္ခဲဖူးေသာ၊ စြဲလန္းခဲ့ဖူးေသာ ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ပါ
ဆရာေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) ေရးခဲ့တာပါ
ဖတ္ခဲ့တာ ၾကာၿပီဆိုေတာ့ နဲနဲေတာ့ မွားေနလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္
သြားဖို႔မနီး၊ တစ္ခရီးထဲ
၀ဲစုပ္ေတာ့ေလွယိုင္၊ ပဲ့ကိုင္ရင္း ေလွေစာင္း
ေလွ၀မ္းေခါင္း ေပါက္ခ်င္ေပါက္
ေမွာက္လည္းအတူတူ
ေရာက္လည္း အတူတူ
ကူညီအားျဖည့္
နားလည္ၾကည့္ေနာ္
ေနာက္ျပန္လွည္လို႔ မျဖစ္ဘူး
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
4:47 PM
0
comments
Tuesday, January 29, 2008
အတိတ္တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေတာင္ႀကီး တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ (၂)
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၉၈၅-၈၆ ခုႏွစ္ေလာက္က ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ စတင္ တက္ေရာက္မဲ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့) လူမမယ္ကေလးေတြဟာ
႐ိုးသားတယ္ေျပာရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူရည္မလည္ဘူးလို႔ေျပာရမလား
အျပစ္ကင္းစင္တယ္ ေျပာရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေတြ႕အႀကံဳ ဗဟုသုတ နည္းတယ္ေျပာရမလား
ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိေပမဲ့
အဲဒီအခ်ိန္ကာလတုန္းက ေဖ်ာ္ေျဖေရး ပစၥည္းေတြ (ကက္ဆက္ကိုေတာင္မွ အိမ္တိုင္း ပိုင္ဆိုင္တဲ့အေျခအေန မဟုတ္ဘူးေလ တီဗီြဆို ပိုဆိုးေပါ့)
ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ပါတ္၀န္းက်င္ေလ့လာေရး၊ ျပင္ပ ကမၻာႀကီးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ဖို႔ အေရး
စကားလုံး ခပ္ႀကီးႀကီး သုံးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဗဟုသုတ ရွာမွီးေရးေပါ့
ဟုတ္တယ္ေလ..............
ကိုယ္မသိတဲ့ ကိစၥေတြ၊ မတတ္ေသးတဲ့ အတတ္ပညာေတြ ေလ့လာတာ
ရွာေဖြတာ၊ ဆည္းပူးတာ ဗဟုသုတ ရွာမွီးတာဘဲေပါ့
(၁၀)တန္းေအာင္ျမင္သည္အထိ အိမ္ကေန ေက်ာင္းသြား
ေက်ာင္းမွာ စာသင္၊ ၿပီးရင္အိမ္ျပန္ သံသရာ ထဲမွာ က်င္လည္ေနခဲ့ၾကရတာေပါ့ဗ်ာ
လြန္ေရာကၽြံေရာ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အိမ္မျပန္ခင္
ဒါမွမဟုတ္ နဲနဲ ေနာက္က်မွျပန္
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဘာလုံး ခ်ိန္းကန္တာေလာက္ဘဲ ရွိၾကတာကိုးဗ်
ေက်ာင္းျပင္ပ လႈပ္ရွားမႈေတြကလည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မရွိၾကေသးဘူးေလ
ေနာက္တစ္ခုက အခု ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ဆိုတာ ၾကားေတာင္မွ မၾကားဖူးေသးတာ
ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ
ဆိုလိုတာက .......ဗ်ာ
လူမႈေရး က်ဥ္းေျမာင္းတယ္ (ဒါမွမဟုတ္) ေရွး႐ိုး အယူသည္းတယ္ဗ်
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဆိုတာကေတာင္ တစ္ၿမိဳ႕လုံးမွာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရသဗ်
ပိုတယ္မထင္နဲ႔ေနာ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လူေတြ ျပန္ေမးၾကည့္
တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ဗ်
ကၽြန္ေတာ္ ေပရွည္ေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔
အခုေခတ္ လူငယ္ေတြ ျဖတ္သန္းေနၾကတဲ့ဘ၀
ကြာဟခ်က္မ်ားတာကို ေျပာျပခ်င္လို႔ နိဒါန္းေလး ပ်ိဳးေနတာပါ
ထားပါဗ်ာ
လိုရင္းခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၁၀)တန္း ေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သားႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ
State ေက်ာင္းသားေတြဘ၀၊ အျမင္၊ အသိေတြ အတိုင္းဘဲ ရွိေနေသးတာကို ေျပာျပခ်င္တာပါ
ကၽြန္ေတာ္က ရပ္ေစာက္သားဗ်
ေက်ာင္းတက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ့္ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းတက္တဲ့ ကေလးေတြ အဆင္ေျပေအာင္ဆိုၿပီးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕က လူႀကီးေတြက ေတာင္ႀကီးမွာ အေဆာင္တစ္ခု ေဆာက္ထားေပးတယ္ဗ်
အလကား ေနလို႔ေတာ့ မရဘူးေပါ့
ထမင္းေကၽြးတယ္၊ အေဆာင္လခ ေပးရတယ္
ထမင္းစရိတ္ရယ္၊ အေဆာင္လခရယ္၊ ေရဖိုး၊ မီးဖိုး စုစုေပါင္း တစ္လ (၁၂၀) က်ပ္ေပးရတယ္
မယုံမရွိနဲ႔ဗ်
အဲဒီလူေတြ ခုထိ သက္ရွိ ထင္ရွား ရွိေသးတယ္၊ ေမးၾကည့္လို႔ရတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕က အေဆာင္က အခု (၂၁၂) တပ္ေရွ႕က ၿခံ၀င္းအက်ယ္ႀကီးနဲ႔
အခုေတာ့ ကေမၻာဇဘဏ္က အေဆာင္ဖြင့္ထားေလရဲ႕
အဲဒီမွာ အေဆာင္ေနခဲ့ၾကရတာခင္ဗ်..........................
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
5:19 PM
0
comments
Labels: အမွတ္တရ
မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး
ကြၽန္ေတာ္ဗ်ာ.........
အမ်ိဳးသားေရး တာ၀န္တစ္ရပ္အေနနဲ႔
(ေခတ္ကာလရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္အရေပါ့ဗ်ာ)
ကေလးကို ေက်ာင္းပို႔တယ္၊ႀကိဳတယ္ဗ်ာ
အဲသည္မွာ ဘာေတြ႕ရလဲဆိုေတာ့
မိဘေတြေလ...........မိဘေတြေပါ့
ကေလးကို
ေက်ာင္းကျပန္၊ က်ဴရွင္ပို႔၊
က်ဴရွင္ကျပန္ စာက်က္၀ိုင္းပို႔
ေက်ာင္းသားေတြ ပညာေရးမွာ မနားရသလို မိဘေတြကလဲ
ေက်ာင္းလိုက္မတက္ရုံတမယ္ပါဘဲ
ပညာေရးကို အဲသလို အားေပးၾကတာ ခင္ဗ်
ကေလးအခ်င္းခ်င္း ပညာေရးၿပိဳင္ၾကသလို အခ်င္းခ်င္းလည္း ၿပိဳင္ၾကသဗ်
ခက္တာက မိဘေတြ၊ ေမာင္ဖြားေတြရဲ႕ အသိစိတ္၊ အမ်ားတကာကို အားနာရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့စိတ္
ဒါေတြကလည္း အမ်ားႀကီးဘဲဗ်
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းေရွ႕လမ္းမွာက ဆိုင္ကယ္၊ ကားရပ္ဖို႔ ေနရာက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္
တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြက လမ္းနဲ႔ ေဒါင္လိုက္ ရပ္ၾကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေတြက
စီစီရီရီေလးဆို အစီး ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ရပ္လို႔ ရတယ္
ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕က လမ္းနဲ႔ အလ်ားလိုက္ ရပ္လိုက္ေတာ့ သြားေရာေပါ့
သုံး ေလးစီးေလာက္ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ ေနရာက ျပည့္သြားၿပီ
က်န္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြက ရပ္စရာ မရွိေတာ့ လမ္းေဘးမွာတင္ရပ္
ကားေတြ လာေတာ့ လမ္းကမလြတ္
ဒါေတြက ေက်ာင္းဆင္း၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္တိုင္း ေတြ႕ေနက် ျမင္ကြင္းတစ္ခု
လူေတြက ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ ကိစတစ္ခုကို ကိုယ္အဆင္ေျပရင္ၿပီးေရာ
က်န္တဲ့သူေတြ အတြက္ မၾကည့္တတ္ၾကေတာ့ဘူး
ေနာက္တစ္ခုက
ဖက္ရွင္လိုျဖစ္ေနၾကတာ
လမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ယွဥ္စီးရင္း စကားေတြေျပာ
ေနာက္က လာမဲ့ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြအတြက္ လမ္းကမဖယ္ေပးေတာ့ဘူး
လူေတြ ယဥ္ေက်းမႈ အေတာ္ ေခါင္းပါးလာၾကသလားမသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ
Posted by
ေအာင္ႏိုင္ထြန္း
at
3:52 PM
0
comments







