Subscribe

RSS Feed (xml)

Powered By

Skin Design:
Free Blogger Skins

Powered by Blogger

Tuesday, January 29, 2008

အတိတ္တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေတာင္ႀကီး တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀ (၂)

ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ၁၉၈၅-၈၆ ခုႏွစ္ေလာက္က ဆယ္တန္းေအာင္ၿပီး တကၠသိုလ္ စတင္ တက္ေရာက္မဲ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔အရြယ္ (အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့) လူမမယ္ကေလးေတြဟာ
႐ိုးသားတယ္ေျပာရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ လူရည္မလည္ဘူးလို႔ေျပာရမလား
အျပစ္ကင္းစင္တယ္ ေျပာရမလား၊ ဒါမွမဟုတ္ အေတြ႕အႀကံဳ ဗဟုသုတ နည္းတယ္ေျပာရမလား
ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိေပမဲ့
အဲဒီအခ်ိန္ကာလတုန္းက ေဖ်ာ္ေျဖေရး ပစၥည္းေတြ (ကက္ဆက္ကိုေတာင္မွ အိမ္တိုင္း ပိုင္ဆိုင္တဲ့အေျခအေန မဟုတ္ဘူးေလ တီဗီြဆို ပိုဆိုးေပါ့)
ဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔အေနနဲ႔ ပါတ္၀န္းက်င္ေလ့လာေရး၊ ျပင္ပ ကမၻာႀကီးကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ဖို႔ အေရး
စကားလုံး ခပ္ႀကီးႀကီး သုံးရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဗဟုသုတ ရွာမွီးေရးေပါ့
ဟုတ္တယ္ေလ..............
ကိုယ္မသိတဲ့ ကိစၥေတြ၊ မတတ္ေသးတဲ့ အတတ္ပညာေတြ ေလ့လာတာ
ရွာေဖြတာ၊ ဆည္းပူးတာ ဗဟုသုတ ရွာမွီးတာဘဲေပါ့

(၁၀)တန္းေအာင္ျမင္သည္အထိ အိမ္ကေန ေက်ာင္းသြား
ေက်ာင္းမွာ စာသင္၊ ၿပီးရင္အိမ္ျပန္ သံသရာ ထဲမွာ က်င္လည္ေနခဲ့ၾကရတာေပါ့ဗ်ာ
လြန္ေရာကၽြံေရာ ေက်ာင္းၿပီးလို႔ အိမ္မျပန္ခင္
ဒါမွမဟုတ္ နဲနဲ ေနာက္က်မွျပန္
သူငယ္ခ်င္းေတြ ေဘာလုံး ခ်ိန္းကန္တာေလာက္ဘဲ ရွိၾကတာကိုးဗ်
ေက်ာင္းျပင္ပ လႈပ္ရွားမႈေတြကလည္း က်ယ္က်ယ္ျပန္႔ျပန္႔ မရွိၾကေသးဘူးေလ
ေနာက္တစ္ခုက အခု ေျပာေျပာေနၾကတဲ့ ဂလိုဘယ္လိုက္ေဇးရွင္း ဆိုတာ ၾကားေတာင္မွ မၾကားဖူးေသးတာ
ဘယ္သိႏိုင္ပါ့မလဲ
ဆိုလိုတာက .......ဗ်ာ
လူမႈေရး က်ဥ္းေျမာင္းတယ္ (ဒါမွမဟုတ္) ေရွး႐ိုး အယူသည္းတယ္ဗ်
လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ဆိုတာကေတာင္ တစ္ၿမိဳ႕လုံးမွာ လက္ခ်ိဳးေရလို႔ ရသဗ်
ပိုတယ္မထင္နဲ႔ေနာ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက လူေတြ ျပန္ေမးၾကည့္
တစ္ခုေတာ့ ရွိတယ္ဗ်
ကၽြန္ေတာ္ ေပရွည္ေနတာမဟုတ္ဘူးေနာ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျဖတ္သန္းလာခဲ့ရတဲ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသားဘ၀နဲ႔
အခုေခတ္ လူငယ္ေတြ ျဖတ္သန္းေနၾကတဲ့ဘ၀
ကြာဟခ်က္မ်ားတာကို ေျပာျပခ်င္လို႔ နိဒါန္းေလး ပ်ိဳးေနတာပါ
ထားပါဗ်ာ
လိုရင္းခ်ဳပ္ရရင္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ (၁၀)တန္း ေအာင္လို႔ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းေတာ္သားႀကီး ျဖစ္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ
State ေက်ာင္းသားေတြဘ၀၊ အျမင္၊ အသိေတြ အတိုင္းဘဲ ရွိေနေသးတာကို ေျပာျပခ်င္တာပါ
ကၽြန္ေတာ္က ရပ္ေစာက္သားဗ်
ေက်ာင္းတက္တဲ့အခါက်ေတာ့ ကိုယ့္ၿမိဳ႕က ေက်ာင္းတက္တဲ့ ကေလးေတြ အဆင္ေျပေအာင္ဆိုၿပီးေတာ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕က လူႀကီးေတြက ေတာင္ႀကီးမွာ အေဆာင္တစ္ခု ေဆာက္ထားေပးတယ္ဗ်
အလကား ေနလို႔ေတာ့ မရဘူးေပါ့
ထမင္းေကၽြးတယ္၊ အေဆာင္လခ ေပးရတယ္
ထမင္းစရိတ္ရယ္၊ အေဆာင္လခရယ္၊ ေရဖိုး၊ မီးဖိုး စုစုေပါင္း တစ္လ (၁၂၀) က်ပ္ေပးရတယ္
မယုံမရွိနဲ႔ဗ်
အဲဒီလူေတြ ခုထိ သက္ရွိ ထင္ရွား ရွိေသးတယ္၊ ေမးၾကည့္လို႔ရတယ္
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕က အေဆာင္က အခု (၂၁၂) တပ္ေရွ႕က ၿခံ၀င္းအက်ယ္ႀကီးနဲ႔
အခုေတာ့ ကေမၻာဇဘဏ္က အေဆာင္ဖြင့္ထားေလရဲ႕
အဲဒီမွာ အေဆာင္ေနခဲ့ၾကရတာခင္ဗ်..........................

Read More...

မေျပာခ်င္ေတာ့ပါဘူး

ကြၽန္ေတာ္ဗ်ာ.........
အမ်ိဳးသားေရး တာ၀န္တစ္ရပ္အေနနဲ႔
(ေခတ္ကာလရဲ႕ လိုအပ္ခ်က္အရေပါ့ဗ်ာ)
ကေလးကို ေက်ာင္းပို႔တယ္၊ႀကိဳတယ္ဗ်ာ
အဲသည္မွာ ဘာေတြ႕ရလဲဆိုေတာ့
မိဘေတြေလ...........မိဘေတြေပါ့
ကေလးကို
ေက်ာင္းကျပန္၊ က်ဴရွင္ပို႔၊
က်ဴရွင္ကျပန္ စာက်က္၀ိုင္းပို႔
ေက်ာင္းသားေတြ ပညာေရးမွာ မနားရသလို မိဘေတြကလဲ
ေက်ာင္းလိုက္မတက္ရုံတမယ္ပါဘဲ
ပညာေရးကို အဲသလို အားေပးၾကတာ ခင္ဗ်
ကေလးအခ်င္းခ်င္း ပညာေရးၿပိဳင္ၾကသလို အခ်င္းခ်င္းလည္း ၿပိဳင္ၾကသဗ်
ခက္တာက မိဘေတြ၊ ေမာင္ဖြားေတြရဲ႕ အသိစိတ္၊ အမ်ားတကာကို အားနာရေကာင္းမွန္း မသိတဲ့စိတ္
ဒါေတြကလည္း အမ်ားႀကီးဘဲဗ်
ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ေက်ာင္းေရွ႕လမ္းမွာက ဆိုင္ကယ္၊ ကားရပ္ဖို႔ ေနရာက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးရယ္
တစ္ခ်ိဳ႕သူေတြက လမ္းနဲ႔ ေဒါင္လိုက္ ရပ္ၾကေတာ့ ဆိုင္ကယ္ေတြက
စီစီရီရီေလးဆို အစီး ႏွစ္ဆယ္ေလာက္ ရပ္လို႔ ရတယ္
ဒါေပမဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕က လမ္းနဲ႔ အလ်ားလိုက္ ရပ္လိုက္ေတာ့ သြားေရာေပါ့
သုံး ေလးစီးေလာက္ ရပ္လိုက္တာနဲ႔ ေနရာက ျပည့္သြားၿပီ
က်န္တဲ့ ဆိုင္ကယ္ေတြက ရပ္စရာ မရွိေတာ့ လမ္းေဘးမွာတင္ရပ္
ကားေတြ လာေတာ့ လမ္းကမလြတ္
ဒါေတြက ေက်ာင္းဆင္း၊ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္တိုင္း ေတြ႕ေနက် ျမင္ကြင္းတစ္ခု
လူေတြက ကိုယ္လုပ္လိုက္တဲ့ ကိစတစ္ခုကို ကိုယ္အဆင္ေျပရင္ၿပီးေရာ
က်န္တဲ့သူေတြ အတြက္ မၾကည့္တတ္ၾကေတာ့ဘူး
ေနာက္တစ္ခုက
ဖက္ရွင္လိုျဖစ္ေနၾကတာ
လမ္းမွာ ဆိုင္ကယ္ယွဥ္စီးရင္း စကားေတြေျပာ
ေနာက္က လာမဲ့ ကားေတြ၊ ဆိုင္ကယ္ေတြအတြက္ လမ္းကမဖယ္ေပးေတာ့ဘူး
လူေတြ ယဥ္ေက်းမႈ အေတာ္ ေခါင္းပါးလာၾကသလားမသိေတာ့ပါဘူးဗ်ာ

Read More...

Sunday, January 27, 2008

ႀကံဴဘူးေပါင္

ဒီေန႔ကေတာ့ျဖင့္ဗ်ာ
မီးပ်က္သြားလိုက္တာ မနက္ကတည္းက ခု ညေန (၅)နာရီထိုးတဲ့အထိဘဲ
ဒီေန႔မွ ေႏြဦးရဲ႕ ေလ႐ူးေတြ စ,တိုက္တာ
ေႏြရာသီရဲ႕ နိမိတ္ပုံကေလးေတြ ေရးမယ္လို႔ အားခဲထားလိုက္တာ
ခုေတာ့ မီးကပ်က္
ရာသီဥတုကလည္း မႈန္ျပာရီမႈိင္း
ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ရဲ႕ ဘယ္ေနရာကို ၾကည့္ၾကည့္ အရာရာအားလုံးဟာ
မႈိင္းညွိဳ႕႕ ညိွဳ႕
ေတာင္ႀကီးမွာ မႈိင္းညိွဳ႕ညိွဳ႕ စတင္ျဖစ္တဲ့ေန႔ကို မွတ္မွတ္ရရ ျဖစ္ေနသလို
post တစ္ခုကို ငါးခါေလာက္ ခြဲတင္လိုက္ရတဲ့ ဒီေန႔ကိုေတာ့
ႀကံဳဘူးေပါင္ဗ်ာ.............
မွတ္မွတ္ရရ အဲသည္ညက မိုးရြာတယ္ဗ်

Read More...

Friday, January 25, 2008

ကတိသစၥာ တည္ေသာခါ၀ယ္

၀သုႏၵေရ၊ ဤေျမေသာ္လည္း၊ ေစာင့္စည္းမုသား
က်င့္ေသာအားျဖင့္၊ စကားသစၥာ၊ မွန္ေသာခါကား
ၾသဇာေလးနက္၊ ေပၚဆီတက္၍၊ ႏြယ္ျမက္သစ္ပင္
ေဆးဖက္၀င္၏၊အၾကင္ေသာခါ၊ ဤသစၥာကို
အရာခၽြတ္လြဲ၊ မသုံးစြဲတည့္၊ စဥ္းလဲစကား
မွားလတ္တုံအံ့၊ ေျမခုံစည္းတန္း၊ မုသားထြန္းသား
တစ္ကၽြန္းတစ္ရံ၊ တစ္ႏိုင္ငံ၌၊ အသံမုသား
ျပက္စကားကို၊ မၾကားစလို၊ ေအာင္လိမ့္ဆိုသို႔
ေပၚစို ရသာ၊ ေျမၾသဇာလ်က္၊ တစ္ထြာတစ္ေတာင္
လက္ခုပ္ေဘာင္လွ်င္၊ နက္ေခ်ာင္ငုတ္နစ္၊ ေအာက္လွ်ိဳးျဖစ္၍
ခါးခ်စ္ ေဆး၀ါး၊ လူတို႔စားလည္း၊ နာဖ်ားမလြတ္
ဥပၸဒၵေ၀ါ၊ ေလးဘ်မ္းေျပာ၏၊ သေဘာတရား
စကားသစၥာ၊ မွန္ေသာခါႏွင့္၊ ယြင္းရာမမွား
ဤႏွစ္ပါးကို၊ ႏႈန္းထားေထြေဆာင္၊ ရွာတုံေရွာင္လည္း
အေက်ာ္သစၥာ၊ စကားသာလွ်င္၊ ျပည္ရြာရပ္သား
လူ႕စီးပြားကို၊ အျမားအေျမာင္၊ ႀကီးက်ယ္ေဆာင္သည္
ကုန္ေအာင္ေျမႏွင့္ ရွိသတည္း..................။

ရွင္မဟာ သီလ၀ံသ
(ပါရမီေတာ္ခန္႔ပ်ိဳ႕)

Read More...

Sunday, August 5, 2007

အတိတ္တစ္ခ်ိန္တုန္းက ေတာင္ႀကီး တကၠသိုလ္

ကၽြန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္ရဲ႕ ေရွ႕မီ၊ ေနာက္မီ (ကုလားထိုင္)လို႔ ေျပာရင္လဲ
ရတာေပါ့ဗ်ာ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေကာလိပ္စတက္ခဲ့စဥ္တုန္းက ေတာင္ႀကီးေကာလိပ္၊
အဲဒီကေန ေတာင္ႀကီး ဒီဂရီေကာလိပ္၊ အဲဒီကေနမွ ေတာင္ႀကီး တကၠသိုလ္ရယ္လို႔ ျဖစ္လာတာကိုး
ေနာက္တစ္ခုကေတာ့ မႏၲေလး တကၠသိုလ္မွာ ေနာက္ဆံုး ဘြဲ႕ယူခဲ့တဲ့ အုပ္စုေပါ့ဗ်ာ
မွတ္မွတ္ရရ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေနာက္ဆုံးႏွစ္ စာေမးပြဲေတြ ေျဖခ်ိန္နဲ႔ ေတာင္ႀကီး တန္ေဆာင္တိုင္ ပြဲေတာ္ႀကီးကလဲ
ကြက္တိ။ အဲ......သတိရလို ထပ္ေျပာဦးမယ္ဗ်
ေတာင္ႀကီးတန္ေဆာင္တုိင္ပြဲေတာ္ႀကီးကို ကရင္မေရထြက္ ပန္းၿခံမွာ က်င္းပခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါ့ဗ်ာ
အင္း...........
ေျပာခ်င္တာက မ်ားေနေတာ့ စကားေတြက ေတာင္ေရာက္လိုက္၊ ေျမာက္ေရာက္လိုက္ေပါ့
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေတာင္ႀကီးတကၠသိုလ္ စတက္ခဲ့စဥ္
၁၉၈၅-၈၆ ခုႏွစ္ေပါ့ဗ်ာ....................

Read More...